b L o g_K o_2!

some people have taught me that in LOVE, all is fair…

but nobody really bothered to explain how is everybody fair in LOVE?

if in LOVE all is fair, why do we cry? why do we hurt?

is it really part of loving someone? or its another subject?

if in LOVE all is fair, why do we settle for the one we LIKE the most?

why do we often go for the looks?

if thats the case, how about people who are not that fortunate with the looks?

what if your not much likable?

so tell me how can we REALLY say that LOVE to all, is fair….

What if i never knew
What if i never found you
I’d never have this feeling in my heart
How did this come to be
I don’t know how you found me

But from the moment i saw you
Deep inside my heart i knew

Baby you’re my destiny
You and i were meant to be
With all my heart and soul
I give my love to have and hold
And as far as i can see
You were always meant to be
My destiny

I wanted someone like you
Someone that i could hold on to
And give my love until the end of time
But forever was just a word
Something i’d only heard about

But now you’re always there for me
When you say forever i believe

Baby you’re my destiny
You and i were meant to be
With all my heart and soul
I give my love to have and hold
And as far as i can see
You were always meant to be
My destiny

Maybe all we need is just a little faith
’cause baby i believe
That love will find the way

akoy nakapaang naglalakad sa daan

nakangiti habang sumisipol na parang walang problema

tuwang tuwa sa aking nararamdaman

"Magandang umaga!" talaga naman

panalangin ko na wag na sanang matapos ang araw na ito

at wala sanang mangyaring isang masamang delubyo

ngunit hindi yata ako narinig

pagkat ang aking paay biglang natinik

"aray! aray! masakit!"

yan ang mga katagang pasigaw kong sinasambit

habang hawak hawak ang nagdurugong paa

umiiyak dala ng matinding hapdi

ngunit kahit akoy sigaw na ng sigaw

parang wala yata sa akiy nakakarinig

aking nilakasan ngunit wala pa rin

kahit isay walang lumapit sa akin

kung ako lang sanay nakatsinelas

at naglakad na uloy hindi nakataas

siguro ngayon ako ay hindi umiiyak

wala sana akong malalim na sugat

ngayong gabi akoy nagdarasal

magisang nakatingin sa kalangitan

habang kinakausap ang Poong Maykapal

inaalam ang sagot sa mga katanungan

akoy hamak na payaso lamang

na nagbibigay sigla sa karamihan

pinapatawat inaaliw ang sino mang

nalulungkot at nakasimangot dyan

hindi ko alintana ang hirap at pagod

sakit ng kalooban ay itinatago

sa mga mata ng sabik na manonood

idinadaan na lang sa tawa at laro

ngunit sino ang makapagpapasaya sa akin

aaliwin ako hanggang problemay limutin

magaalis ng kirot sa aking dibdib

at lahat ng luha koy tatangalin

maraming tanong nanasa aking isip

meron bng payasong laan sa akin

kailang kaya siya darating

oh Panginoon sabihin sa akin. Amen.

may isang magsawang nagcelebrate ng kanilang wedding anniversary.  matagal na silang kasal. ang babae, 60 years old. ang lalake, 62 years old naman.  pagkatapos ng kanilang wedding, dumeretso na ang lahat sa isang 5 star hotel para sa reception.  isa sa mga imbetdao ay si Father na nagkasal sa magasawa. sa gitna ng kainan, hindi na napigilan ni Father na magtanong. sa kanyang pagkamangha sa magasawa.  tinanong ni Father ang magasawa,"Pano niyo napatagal ng ganito ang buhay magasawa niyo?" nagtinginan ang magasawa at unang nagsalita ang babae. sabi niya,"Father, bago kami matulog, tinatanong ko ang mister ko kung may nagawa ba akong kasalanan sa kanya. pagkatapos nun ay sasabihin niya ang mga pagkukulang ko sa kanya." nagsalita naman ang lalake. sabi niya,"ako din Father, tatanongin ko naman si misis kung may nagawa akong kasalanan na nagawa sa kanya sa buong araw. pagkatpos nun ay sasabihin na niya sakin ang aking mga pagkukulang sa kanya."  sabi ni Father," Wow! ang galing naman! pero pagkatapos niyong magtapat sa isa’t-isa, ano ang ginagawa niyo?" sumagot si mister, " sasabihin namin sa isa’t-isa, pasensya ka na at naging mahina ako.  hindi ako naging matatag.  at maghahwak kami ng kamay at magsasabing SORRY tapos hahalikan ko siya at hahalikan niya ko tapos matutulog na kami."

i was so happy nung nakilala kita.  kasi, sa totoo lang, natutuwa ako sa boses mo. ang cute kasi.  i was so happy that i feel na pagkasama kita, tayo lang ang tao sa mundo.  it seems like time stops everytime im with you.  nung una ok lang sakin ang ganitong feeling pero habang tumatagal im feeling something that i cant explain.  then i realized i want to be more than friends with you. kaso sadyang hindi pwede…ngayon akoy nahihirapan. hindi malaman ang gagagwin. kung maaari lang sana ay ayaw ko nang may magbago pa sa ating dalawa, pero, nahihirapan ang damdamin ko.  sabihin mo, ano ang gagawin? kaya ba nating magkunwari na walang nangyari? kung pwede lang sana…